De ene burnout is andere niet

Stel je even Mariet voor. Zij liep vast, voelde zich opgebrand, maar kwam er met tien sessies weer bovenop.
Misschien omdat zij vroeg aan de bel trok, misschien omdat de oorzaak bij een duidelijk afgebakend
probleem lag: een conflict, een periode van te veel werkdruk en/of een tijdelijk verlies van grip.
Met professionele begeleiding vond zij relatief snel haar balans terug.

En dan heb je Piet. Op het eerste gezicht misschien dezelfde diagnose: burnout.
Maar zijn verhaal is anders.
Hij heeft jarenlang nét iets te veel hooi op zijn vork genomen.
Altijd degene die nog even iets extra’s deed, altijd bereikbaar, altijd verantwoordelijk.
Hij droeg niet één steen, maar een hele rugzak vol: verwachtingen, zorgen, oude patronen,
misschien zelfs dingen die nooit eerder gezegd zijn.
Zijn batterij raakte langzamerhand in de loop van zijn leven leeg.

Als je die twee verhalen naast elkaar legt, is het niet vreemd dat het hersteltempo verschilt.
Tien sessies voor Mariet? Dat is mooi.
Maar twee jaar voor Piet?
Dat is niet traag, dat is passend.
Zijn herstel is geen kwestie van technieken toepassen,
maar van laagje voor laagje weer leren voelen, grenzen herkennen,
‘nee’ leren zeggen zonder schuldgevoel en opnieuw ontdekken wat energie geeft.

Het punt is: burnout is geen productielijn.
Het is geen standaard reparatieproces met een verwachte doorlooptijd.
Het is een menselijk verhaal, en elk verhaal heeft zijn eigen thema’s en zijn eigen tempo.

Wat wij kunnen doen is niet vergelijken, maar erkennen.
Niet meten, maar ondersteunen.
Want uiteindelijk is het doel niet dat iemand zo snel mogelijk terug is,
maar dat iemand duurzaam, gezond, en met hernieuwde draagkracht terug kan keren.

Foto: Art Work from Andy