“Ik heb een gelukkige jeugd gehad” ( 1 van 5 )

Sinds 4 jaar houd ik me bezig met de impact van vroegkinderlijk trauma op het leven van alledag.

Met name de gevolgen hiervan die doorsijpelen in werk, in liefdesrelaties en in vriendschappen.

Ook al heb je een gelukkige jeugd gehad, er kan toch sprake zijn van (psychisch) trauma.

Zelf vind ik trauma in dit kader een groot woord.

Want als er geen sprake is van ernstige feiten zoals seksueel misbruik, fysieke en geestelijke

geweldpleging en/of oorlog, waar gaat het dan over?
Onderzoek wijst uit dat er onvoldoende aandacht en ruimte was voor de belevingswereld van het kind.

Emoties werden weggewuifd, afgewezen of genegeerd onder het motto: ‘Schouders eronder en weer door’.

Een levenshouding die een ieder kent in onze westerse samenleving.

En soms waren ouders emotioneel niet beschikbaar en/of waren er andere zaken/mensen die aandacht vroegen.

De uitwerking hiervan is echter hetzelfde; namelijk kinderen splitsen zich op jonge leeftijd af

en ondervinden daar op een latere leeftijd hinder van.

Ook al leiden ze ogenschijnlijk een goed leven, ze voelen zich niet thuis bij zichzelf en bij anderen.

Ze staan constant 'aan', kunnen het lastig vinden om hun leven vorm te geven en hebben moeite met

keuzes maken en grenzen stellen. Vaak is er sprake van lage eigenwaarde en de buitenwereld kan hen

overdonderen. Liefdes- en werkrelaties en bovenal zijzelf lijden hier onder.

Is er een uitweg? Jazeker! En daar ben je nooit te oud voor.
De enige uitweg is de weg naar binnen; je emoties, gevoelens en behoeften serieus nemen.

Bewust worden van de triggers en destructieve patronen die jou het meest beïnvloeden.

En die ombuigen op weg naar een gezond en vreugdevol leven. Het is een lange en geen

gemakkelijke weg, maar zo de moeite waard.

 

#trauma #traumageïnformeerdesamenleving