Stel je eens voor...

 

Stel je eens voor, dat je precies goed bent zoals je bent.
Dat je niet anders hoeft te zijn of te doen. Niet beter, sneller, leuker,

humoristischer, actiever, assertiever, mooier, slimmer, sportiever,

slanker, socialer etcetera, dan je nu bent.

Als we ons voelen afgewezen door de buitenwereld, is dat vaak een spiegel

hoe we over onszelf denken. Immers, wat in ons is, is buiten ons. En andersom.
Wanneer we niet zo positief over ons zelf denken, kunnen we in het patroon van

hard werken terecht komen om de pijn van afwijzing niet te voelen.

En dan merk je uiteindelijk dat het nooit goed genoeg is en mogelijk dat je nooit

goed genoeg bent. Een duivelse neerwaartse spiraal waardoor je jezelf alleen maar

saboteert.

Hoe zou het zijn als je helemaal accepteert hoe je gebakken bent?

Met alle zon- en schaduwkanten? En dat dat meer dan goed is.

Hoe zou jezelf voelen? Hoe zou je over jezelf denken? Hoe zou je omgeving op je reageren?
Je bent een prachtmens, alleen je moet het zelf nog geloven.